Yedi yıl aynı işyerinde çalıştınız. Her yaz “işler yoğun, izni sonra kullanırsın” dendi, siz de ses çıkarmadınız. Şimdi istifa dilekçenizi verdiniz ve aklınızdaki soru şu: Hiç kullanmadığım o izin günleri boşa mı gitti?
Peki kullanılmayan yıllık izin ücreti nasıl alınır? Kısa cevap: İş Kanunu’na göre iş sözleşmesi hangi nedenle sona ererse ersin, hak kazandığınız ama kullanmadığınız izinlerin parası son ücretiniz üzerinden ödenmek zorunda. Zamanaşımı da işten ayrıldığınız gün başlıyor. Aşağıda hesaplamayı, süreleri, ispat meselesini ve Yargıtay’ın geçen hafta basına yansıyan “33 yıllık izin” kararından çıkan dersi anlattık.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 53. maddesine göre, işyerinde deneme süresi dahil en az bir yıl çalışmış her işçi yıllık ücretli izne hak kazanıyor. Kanundaki asgari süreler hizmet süresine göre değişiyor:
18 yaş ve altındaki işçilerle 50 yaş ve üzerindeki işçilerin izni 20 günden az olamıyor. Yer altı işlerinde süreler dörder gün artırılıyor. İş sözleşmesi ya da toplu iş sözleşmesiyle bu süreler artırılabiliyor ama azaltılamıyor.
Aynı maddenin ikinci fıkrası açık: Yıllık ücretli izin hakkından vazgeçilemez. Yani “izin istemiyorum” diye imzaladığınız bir kâğıt, bu hakkı ortadan kaldırmıyor.

İş Kanunu’nun 59. maddesine göre iş sözleşmesi herhangi bir nedenle sona erdiğinde, hak kazanılıp kullanılmayan izin sürelerinin ücreti işçiye ödeniyor. İstifa etmeniz, işten çıkarılmanız, emekli olmanız ya da kendi isteğinizle ayrılmanız bu hakkı etkilemiyor. Kıdem tazminatının aksine, burada “haklı fesih” şartı aranmıyor.
İşçinin vefatında da hak düşmüyor. Kanun, ücretin işçiye “veya hak sahiplerine” ödeneceğini söylüyor; mirasçılar bu alacağı isteyebiliyor.
Çalışmaya devam ederken durum farklı. Kanun izin ücretinin ödenmesini sözleşmenin sona ermesine bağlıyor; çalışırken amaç iznin kullandırılması. Uygulamada, iş ilişkisi sürerken izin yerine para verilmesi kanunun amacına aykırı görülüyor.
59. madde, ücretin sözleşmenin sona erdiği tarihteki ücret üzerinden ödeneceğini söylüyor. Yani yıllar önce hak kazandığınız izinler de o günkü düşük maaşla değil, son maaşınızla hesaplanıyor.
Basit bir örnek: Yedi yıl çalışmış ve hiç izin kullanmamış bir işçi düşünelim.
Son brüt aylık ücret 30.000 TL ise günlük brüt ücret 1.000 TL olur ve alacak brüt 110.000 TL eder. Bu tutardan yasal kesintiler düşülüyor. İşyerinde daha uzun izin süresi kararlaştırılmışsa hesap o süreye göre yapılıyor. Kısmen kullanılmış izinler toplamdan düşülüyor.
İzin süresi iş günü üzerinden sayılıyor: 56. maddeye göre izne denk gelen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmıyor.
İş Kanunu’nun Ek 3. maddesine göre yıllık izin ücretinin zamanaşımı süresi 5 yıl. Kritik nokta başlangıç tarihi: 59. madde, bu zamanaşımının iş sözleşmesinin sona erdiği tarihten itibaren başladığını söylüyor.
Bunun pratik sonucu şu: Aynı işyerinde 20 yıl çalıştıysanız, ilk yıllara ait izinler “eskidi” diye düşmüyor. İşten ayrıldığınız günden itibaren 5 yıl içinde başvurursanız, hak kazandığınız tüm kullanılmamış izinlerin ücretini isteyebiliyorsunuz.
İş Kanunu’nun 56. maddesi, işverene işçilerin yıllık izinlerini gösteren bir izin kayıt belgesi tutma zorunluluğu getiriyor. Yargıtay uygulamasında ağırlıklı görüş, iznin kullandırıldığını ya da ücretinin ödendiğini ispat yükünün işverende olduğu yönünde. Bunun için genellikle işçinin imzasını taşıyan izin belgeleri aranıyor.
Basına yansıyan bilgilere göre, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin yakın tarihli bir kararı bu kuralın sınırını da gösterdi. Bir şirkette 33 yıl muhasebe ve mali işler müdürü olarak çalışan işçinin vefatı üzerine mirasçıları dava açtı. İlk derece mahkemesi, işveren izin belgesi sunamadığı için 33 yıl boyunca hiç izin kullanılmadığını kabul etti.
Yargıtay ise iki noktaya dikkat çekti:
Bu nedenle Yargıtay, iznin üçte birinin kullanıldığının kabul edilmesi gerektiğine hükmetti ve kararı bozdu. Bu sonuç dosyanın özel koşullarına dayanıyor; her izin davasında üçte bir indirim yapılacağı anlamına gelmiyor. Ama bir ders çıkarıyor: Dilekçede yazdığınız her cümle, mahkemenin neyi kabul edebileceğini sınırlıyor.
Kararlara itiraz süreleri ve merciler tek yerde: İtiraz Süreleri Rehberi‘ne göz atın.
Evet. İş Kanunu’nun 59. maddesi, sözleşmenin herhangi bir nedenle sona ermesinde kullanılmayan izin ücretinin ödeneceğini söylüyor. İstifa bu hakkı ortadan kaldırmıyor.
5 yıl. Süre, iş sözleşmesinin sona erdiği tarihten itibaren başlıyor. Bu yüzden çalıştığınız tüm yıllara ait kullanılmamış izinler istenebiliyor.
İşten ayrıldığınız tarihteki ücret üzerinden. Geçmiş yıllara ait izinler de son ücretle hesaplanıyor.
Hayır. İşçi alacaklarında önce arabulucuya başvurmak dava şartı. Anlaşma sağlanamazsa son tutanakla iş mahkemesinde dava açılabiliyor.
Evet. Kanun, kullanılmayan izin ücretinin işçiye veya hak sahiplerine ödeneceğini söylüyor; mirasçılar bu alacağı talep edebiliyor.
Bu içerik 4857 sayılı İş Kanunu’nun 53, 56, 57, 59 ve Ek 3. maddeleri ile 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 3. maddesine dayanır; Yargıtay kararına ilişkin bilgiler basına yansıyan haberlerden derlenmiştir. Genel bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. Somut durumunuz için bir avukata danışmanız önerilir.
Son güncelleme: · Yazar: Ahmet Rıfat Albuz
Bu yazı yürürlükteki mevzuata dayanarak genel bilgi vermek için hazırlandı. Hukuki bir sorununuz varsa ilgili kuruma ya da bir avukata danışın.
1
Sosyal Medya Hesabı Neden Kapatılır? Platform Kuralları ve İtiraz
2
Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçu Cezası (TCK 134): Sosyal Medya İfşası 2-5 Yıl
3
KVKK Cezası Ne Kadar? Şirketlere 17 Milyon TL’ye Kadar Para Cezası, Kişilere Hapis: Fark ve Şikâyet Yolu
4
Dolandırıldım, Ne Yapmalıyım? İlk 24 Saatte Atılacak Adımlar ve Param Geri Gelir mi?
5
Gizli Ses Kaydı Almak Suç mu, Delil Sayılır mı? TCK 133 Cezası ve Yargıtay Yaklaşımı